แด่เธอ...ผู้โดดเดี่ยว ที่กำลังเติบโต (เพราะเป็นวัยรุ่น จึงเจ็บปวด) | THE LIBRARY PODCAST EP.75

Comments · 388

• TH

  @thelibrarylearn · 3 years ago · pinned

  ปล.ผมคิดอายุผิด จริงๆแล้วอายุ 23 นะครับ 🤭 (1999)

  389

• FO

  @fourna4205 · 4 years ago

  อายุ18 ดีใจมากเลยค่ะที่ได้มาฟัง เวลาที่ผ่านมาตั้งแต่จบมัธยมเหมือนหลงทางเลยค่ะ เพราะเราเลือกทางเลือกที่แตกต่าง ในตอนแรกก็ค่อนข้างมั่นใจในทางเลือก หลังจากนั้นก็รู้สึกแย่ ตั้งคำถามกับตัวเองมากมาย ว่านี่ดีจริงหรอ นี่หรอสิ่งที่ต้องการ แต่พอมาเจอเรื่องนี้เหมือนปลุกไฟและเพิ่มความมั่นใจล้านเท่าเลยค่ะ เราแค่อยากมีความสุข แค่นั้นเอง ก็หวังว่าตัวเราจะดีได้กว่านี้ กล้าได้มากกว่านี้ และเป็นตัวเองที่ดีที่สุด อยากใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการจริงๆ

  1K

• SA

  @saleenystrom8685 · 4 years ago

  คุณอายุน้อยมาก แต่การพูดของคุณ มีพลังมากกชอบฟังคะ🤗

  64

• DO

  @doremitrt · 3 years ago

  หนูเป็นซึมเศร้าทุกๆวันของหนูจะร้องไห้นอนไม่หลับและทุกอย่างจะถาโถมเรื่องแย่ๆจะเข้ามาในสมองอัตโนมัติ ขอบคุณพี่นะคะที่มาแชร์มันทำให้ได้ความคิดใหม่ๆและทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นในชั่วขณะ ขอบคุณจริงๆค่ะ😢

  18

• KK

  @KKnajaoo · 4 years ago

  เคยอ่านเล่มนี้สมัยช่วงม.4-ม.5เพราะอินกับชื่อหนังสือ แต่ตอนนั้นอ่านไม่เข้าใจและไม่อินเลย พอได้มีโอกาสกลับมาฟังตอนเรียนจบรอรับปริญญา ถึงเข้าใจที่สิ่งที่หนังสือสื่อออกมาทุกอย่างเลย บอกตัวเองเสมอว่าเราเป็นดอกไม้อาจจะยังไม่ถึงเวลาผลิบาน แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าถ้าไม่พยายามบานตอนนี้แล้วจะไปบานตอนไหนให้ใครดู ย้อนแย้งจนจะร้องไห้เลยค่ะ

  310

• FO

  @FolkChuensirisoontron · 4 months ago

  ได้หนังสือเล่มนี้มาตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ ตอนปี 64 ตอนนี้ 69 ยังอ่านไม่จบเลย 555555 ดีใจเจอช่องนี้เลยมาฟังแทนเลยค่ะ

• WA

  @wanwisa5812 · 3 years ago

  ข้าราชการเท่านั้นที่มั่นคง คำนี้แหละเจ็บปวดสุด

  7

• TE

  @teeidee.e7156 · 3 years ago

  ช่วงก่อน20ผมคิดว่าตัวเองเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรยากกว่าคนอื่นในพวกเรื่องที่จะต้องใช้สมองใช้การคิดคำนวนมากๆ  เลยหันตัวไปสนใจเเต่สิ่งตัวเองคิดว่าทำได้อันไหนที่ผมอยากเรียนรู้แต่ถ้ามันดูยาก อ่านหรือฟังเเล้วไม่เข้าใจคือจะดีดตัวเองจากเรื่องนั้นๆทันที ทั้งที่ผมสนใจอยากเรียนรู้มันมากเหลือเกิน แต่ด้วยความที่ผมเชื่อว่าตัวเองเป็นแบบนั้นมาตั้งเเต่เด็ก(คือไม่ได้ด้อยค่าตัวเองทุกเรื่องนครับะเเค่เรื่องจะต้องคิดวิเคราะห์มากๆประมานนึงก็จะไม่เอาเลยเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นดีกว่าไรงี้)แล้วไออย่างอื่นที่ว่าผมกลับทำมันได้ดีซะด้วยแต่มันติดอยู่ในใจว่าเรื่องที่เราสนใจจริงๆทำไมเราเข้าใจยากจังวะ เราทำมันไม่ได้จริงๆเหรอ จนมาอายุ19ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นสมาธิสั้นเเต่กำเนิด(หาข้อมูลในเน็ต+ทำแบบทดสอบโรคสมาธิสั้น)สรุปผมเป็นจริงๆครับเเล้วผมยิ่งไปซ้ำพฤติกรรมที่ไม่ควรเข้าไปอีกตั้งเเต่ตอนเด็กทำให้ผมจิตตกไปเลย คือที่เราทำมาทั้งหมดนี่คือเราไม่ได้โง่ใช่ไหมเเต่เราแค่ไม่มีสมาธิกับมันเหมือนคนอื่นเราเลยเลือกปล่อยปะละเลยในเรื่องที่เราสนใจมาก แต่กลับไปคิดว่าทำไม่ได้ทิ้งไป ตลอดช่วงวัยเด็กที่ผ่านมารู้สึกเสียดาย รู้สึกว่าตัวเองทำผิดคิดผิดมาค่อนชีวิต รู้สึกว่าตัวเองเเม่งเหมือนนับได้เเค่ 123 เเต่คนอื่นเค้าไป10เเล้ว เลยมีอาการซึมเศร้า+ย้ำคิดย้ำทำเข้าเพิ่ม ยิ่งอยากรีชีวิตตัวเองใหม่เเล้วจะทำให้ถูกกว่านี้ แต่พอใช้ชีวิตกับมันมา4ปีผมเริ่มชินที่จะอยู่กับโรคพวกนี้  ต่อให้เเย่เเค่ไหนชีวิตก็ต้องเดิน เราต้องรักษาพร้อมกับปรับพฤติกรรมไปเรื่อยๆเเล้วมันก็ดีขึ้นจริงๆ ใจเย็นๆค่อยๆคิดถึงจะรู้ช้ากว่าคนอื่นเเต่เราไม่ได้ไม่เข้าใจมันเลย ต่อให้ช้าเเค่ไหนเเต่ถ้ามันถึงปลายทางเราก็ควรพอใจกับมัน ถึงทั้งโรคสมาธิสั้น+ภาวะซึมเศร้า+ย้ำคิดย้ำทำไม่ได้หายไปไหน แต่ตัวตนของผมก็ยังอยู่ อยากจะบอกคนที่เป็นคล้ายๆผมไปรักษาหาแพทย์นะครับ คุณไม่ได้แย่ด้วยตัวเองเสมอไปบางทีร่างกายหรือเคมีในสมองเราต่างจากคนอื่นจริงๆเริ่มจากยอมรับมันเเล้วใช้ชีวิตไปกับมันด้วยสติเเละใจเย็นเดี๋ยวการเรียนรู้การเข้าใจมันจะมาเอง โรคพวกนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณบ้าแต่หมายถึงคุณต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่าคนอื่นและรักตัวตนตัวเองมากกว่าคนอื่นเเค่นั้น อย่าโทษตัวตนของตัวเองแบบผมนะครับการเป็นตัวเราแบบที่สุดคือสิ่งที่คุณจะคิดถึงเวลาในเวลาที่เสียความเป็นตัวเองไปมากๆเเล้วอย่าฝืนให้ตัวเองเป็นคนอื่นหรือตัวตนที่เราคิดว่าดีเลยครับ(ไม่ใช่ว่าถ้ามีนิสัยแย่ๆเเล้วไม่ต้องแก้นะหมายถึงเรื่องปกตินี่แหละคือลองคิดก่อนว่าสิ่งที่เราคิดว่าดีนั้นมันดีกับเราจริงๆหรือเราแค่อยากเป็นแบบนั้นเพราะหนีจากโรคพวกนี้อยากหนีจริงๆต้องรักษาครับปรับอารมณ์ตัวเอง)ค่อยๆคิดว่าที่เราเป็นเราน่ะมีความสุขมีความเข้าใจตัวเองมากที่สุดเเล้วแค่ระวังพฤติกรรมเเย่ๆก็พอ ส่วนเรื่องนิสัยใจคอ ความชอบ ความรักพวกนี้คือความรู้สึกของเราจริงแท้เเน่นอนครับไม่ได้คิดไปเอง คนเรามีหลายประเภทเราไม่ได้เป็นคนแปลกประหลาดหรอกครับ ''รักตัวเองเถอะครับ❤เเล้วเราจะรักคนอื่นได้แบบจริงใจในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"

  3

• VU

  @vulpuni · 3 years ago

  เราเคยคิดว่าคนเรามีเวลาเท่ากันค่ะ<br>แค่พอได้คุยกับนักจิตวิทยา เราได้มองเห็นอีกมุมหนึ่ง ว่าจริงๆแล้ว &quot;คนเรามีเวลาไม่เท่ากันค่ะ&quot;<br>แต่ละคนมีภาระหน้าที่ไม่เท่ากัน สิ่งที่เขาต้องทำต้องรับผิดชอบของแต่ละคนไม่เท่ากัน<br>บางคนสถานะเอื้อที่จะให้เขามีเวลาเรียนรู้ และทำในสิ่งที่อยากทำ<br>แต่บางคนแม้อยากจะทำแทบตาย แต่ด้วยความรับผิดชอบต่างๆ ทำให้เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะนึก<br>ดังนั้นไม่มีทางที่เวลาของคนเราจะเท่ากันค่ะ<br><br>การที่เราคิดว่าคนเรามีเวลาเท่ากับ<br>เมื่อล้มเหลว เราก็นึกโทษตัวเองว่าทุกคนมีเวลาเท่ากัน ทำไมเราทำไม่ได้อยากเขา<br>ทำให้นึกโทษติเตียน รู้สึกตัวเองด้วยค่า<br>ดังนั้นสำหรับเราการคิดว่าทุกคนมีเวลาเท่ากันทำให้เป็นดาบที่ทิ่งแทงใจตัวเองเรื่อยมา<br>จนลืมมองย้อนกลับไปมองว่า แต่ละคนมีเวลาไม่เท่ากัน<br>ทำให้ลืมมองและแฟร์กับตัวเองว่า ตามจริงเราอาจพยายามเต็มที่แล้วนะ เราอาจพยายามแทบเป็นแทบตายแล้วจริงๆ <br>ทำให้ติเตียนตัวเองมากเกินไป ว่าทุกคนมีเวลาเท่ากัน แล้วเราทำอะไรอยู่ และลืมมองว่าตามจริงคนเรามีเวลาไม่เท่ากัน

  111

• CH

  @charoenbunsin4883 · 4 years ago

  หนังสือที่ดีไม่ใช่หนังสือที่คุณอ่านเข้าใจ<br>แต่หนังสือที่ดีคือ ประสบการณ์ที่เจอ หลังจากอ่านมันมาแล้ว &nbsp;หนังสือเล่มนั้นจะมีค่ากับคุณมาก

  19

• TH

  @thanatcher_a · 4 years ago

  เห็นด้วยกับการเรียนรู้กว้าง เอาตัวรอดในยุคนี้ได้จริงๆ

  10

• HE

  @HereJourney · 3 years ago

  ขอบคุณมากค่ะสำหรับเรื่องราวดีๆ จะไปหาหนังสือมาอ่านต่อค่ะ<br><br>พอได้ฟังแล้วรู้สึกโดนในหลายๆประเด็นมาก (เลยรู้สึกน่าจะได้อ่านหนังสือนี้เร็วกว่านี้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่สายเกินไปอย่างที่น้องบอก 😅) <br><br>คือเราอายุ 37 ปีแล้ว เราเป็นเด็กที่ขยัน เชื่อฟังพ่อ แม่และผู้ใหญ่มาตลอด ตั้งใจเรียนจนจบป.เอก ได้งานทำศูนย์วิจัยซึ่งเป็นงานที่ดูมั่นคงสมใจครอบครัว…ได้แต่งงงาน พ่อ แม่ ชื่นใจ เล่าเรื่องเราให้เพื่อนๆฟังอย่างยิ้มแย้มในวันงาน<br><br>ตัดมาที่ตัวเรา…เรากลับรู้สึกว่างเปล่า รู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง ทำได้ไม่ดี พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เห็นผล หรือเราอยู่ผิดที่ผิดทาง เรากำลังทำอะไรอยู่ในแต่ละวันเนี่ย 😢<br><br>ตอนนี้เลยตัดสินใจออกมาจากกรอบความเชื่อความมั่นคง ความคาดหวังของคนอื่น โดยเราลาออกแล้วออกมาใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ มาเริ่มต้นใหม่ใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆ ตัดสินใจด้วยตัวเองและหมั่นทบทวน ว่าเรามีความสุขมั้ย เราชอบจริงๆมั้ย ซึ่งตอนนี้ เรารู้สึกมีความสุขกับชีวิตมากขึ้น มีหลายๆอย่างที่อยากทำ มีความหวัง อยากเรียนรู้กับหลายๆอย่างรอบตัว<br><br>ปล ขอบคุณมากๆๆๆๆจริงๆค่ะ ชอบมากสำหรับการเปรียบเทียบว่าตอนนี้ชีวิตคุณเท่ากับกี่โมง คือตอนแรกก็คิดเสมอว่าเราแก่เกินกว่าจะออกจากงาน มาเริ่มชีวิตในต่างแดน แต่เอาจริงๆ 37 ก็ประมาณ 11โมงกว่าๆ เอง เลยเห็นภาพมากค่า ว่าไม่มีอะไรที่สายเกินไปหรอก❤

  52