สั่นสะเทือนวงการโบราณคดี กับรอยต่อประวัติศาสตร์ที่หายไป I ประวัติศาสตร์นอกตำรา EP.309

หน้าประวัติศาสตร์ของจังหวัดเพชรบุรีที่เคยรับรู้กันในอดีตได้เดินมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ เมื่อมีการค้นพบหลักฐานโบราณคดีที่มีความสำคัญในยุคก่อนประวัติศาสตร์ บริเวณดอนยายทอง หมู่ 6 ต.สมอพลือ อ.บ้านลาด จ.เพชรบุรี จนนำมาสู่จุดเริ่มต้นการขุดค้นทางโบราณคดีอย่างจริงจังตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2569 จนถึงวันนี้การขุดค้นที่แหล่งโบราณคดีดอนยายทองพบหลักฐานโบราณคดีเป็นกลองมโหระทึกจำนวน 6 ใบ โครงกระดูกมนุษย์จำนวน 9 โครง เครื่องประดับทำจากทองคำและสำริด แหวนทองคำจารึกอักษรพราหมี กลุ่มลูกปัด และกลุ่มภาชนะสำริดและดินเผา จากหลักฐานทั้งหมดที่พบ นักโบราณคดีที่ทำการขุดค้นสันนิษฐานเบื้องต้นว่า แหล่งโบราณคดีดอนยายทองคือ แหล่งฝังศพยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย หรือช่วงก่อนเข้าสู่สมัยประวัติศาสตร์ในดินแดนประเทศไทย ราว ๆ 2,000-1,500 ปีมาแล้ว การค้นพบเครื่องอุทิศในบริเวณเดียวกับจุดฝังศพ ไม่ว่าจะเป็นกลองสำริด และเครื่องประดับมีค่าต่าง ๆ ล้วนแสดงถึงสถานะทางสังคมของผู้ตายว่า เป็นบุคคลชั้นสูง หรือชนชั้นนำในอดีต แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง นับเป็นอีกหลักหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นว่า ในพื้นที่บริเวณ จ.เพชรบุรีเคยเป็นชุมชนที่มีปฏิสัมพันธ์อย่างเข้มข้นกับโลกภายนอกในช่วงรอยต่อระหว่างยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่กำลังบ่มเพาะความเจริญรุ่งเรือง ก่อนที่จะพัฒนาไปสู่การเกิดขึ้นของบ้านเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “รัฐทวารวดี” ในเขตภาคกลางของไทยในอีกหลายร้อยปีต่อมา หลักฐานที่พบในหลุมศพช่วยบอกถึงเรื่องราวในอดีตกับเราได้มาก เช่น ลูกปัดแก้ว ลูกปัดหินกึ่งรัตนชาติ ที่มีแหล่งวัตถุดิบอยู่ในอินเดีย รวมทั้งกลุ่มเครื่องประดับทองคำจำนวนหนึ่ง โบราณวัตถุที่พบที่ดอนยายทองมีความคล้ายคลึงกับที่พบในแหล่งโบราณคดีหลายแห่งบนเส้นทางการค้าข้ามคาบสมุทรในเขตภาคใต้ของไทย เป็นหลักฐานแสดงถึงการติดต่อกันระหว่างอินเดียกับดินแดนสุวรรณภูมิตั้งแต่ยุคต้นพุทธกาล สำหรับแหล่งโบราณคดีดอนยายทองแล้ว ที่นี่นับเป็นการพลิกโฉมอดีตในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่แตกต่างไปจากทุกแหล่งขุดค้นที่เคยมีมาในประเทศไทย นั่นคือการพบกลองมโหระทึกในหลุมเดียวกันมากที่สุดถึง 6 ใบ กลองมโหระทึกยังคงตั้งอยู่ในตำแหน่งดั้งเดิมเมื่อแรกถูกฝังโดยไม่ถูกรบกวนมาก่อน ต่างไปจากแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ที่พบกลองมโหรทึกเพียง 1–2 ใบ และมักพบแยกกันกระจัดกระจาย มโหรทึกมีมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ราว 3,000-1,500 ปี ใช้เป็นเครื่องประโคมในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ทั้งที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ รวมไปถึงพิธีกรรมของความตาย พบมากในแถบมณฑลกวางสีทางตอนใต้ของจีน และตอนเหนือของเวียดนามที่เรารู้จักในชื่อ “วัฒนธรรมด่งเซิน” หรือ “ดองซอน” การพบมโหรทึกที่ดอนยายทองจึงนับเป็นอีกหนึ่งหลักฐานที่ชี้ชัดถึงการเป็นชุมชนเริ่มแรกของเมืองเพชรบุรีในยุคก่อนประวัติศาสตร์ พร้อมกับช่วงเวลาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 4 ที่ซีกโลกตะวันออกกำลังขยายตัวทางการค้าในสมัยราชวงศ์ฮั่น ซึ่งส่งผลให้ทั้งวัฒนธรรมฮั่น และวัฒนธรรมดองซอนเริ่มหลั่งไหลลงทางใต้ เลียบเลาะชายฝั่ง และแพร่กระจายไปตามบ้านเมืองต่าง ๆ รวมทั้งหมู่เกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชัดเจนแล้วว่า ดอนยายทองคือชุมชนหนึ่งในยุคสุวรรณภูมิที่ช่วยอุดช่องว่างรอยต่อทางกาลเวลา จากช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ราวหลัง พ.ศ. 500 จนเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์ในสมัยทวารวดีที่จะเริ่มต้นพัฒนาเป็นบ้านเมืองใหญ่โตขึ้นในราว พ.ศ. 1000 ให้เส้นเรื่องทางประวัติศาสตร์ในประเทศไทยมีความชัดเจนมากยิ่งขึ่้น